دردهای من

جامه نیستند

. تا ز تن در آورم

«چامه و چکامه» نیستند

تا به «رشته ی سخن» درآورم

نعره نیستند

. تا ز«نای جان» برآورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

੝

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

. درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

. درد می کند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دل شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

. زخم خورده است

دردهای پوستی کجا ؟

دردهای دوستی کجا ؟

ৼ

این سماجت عجیب

پافشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم

حرف حرف درد را

. در دلم نوشته است

دست سرنوشت

. خون درد را

. با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم ؟

درد

رنگ و بوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ و بوی غنچه را ز برگ های تو به توی آن جدا کنم ؟

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من

از چه حرف میزنم ؟

درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم ؟

در حیـــــــرتم از مرام این مردم پســت

                                                 این طایفه ی زنده کش مرده پرسـت

تا هست میکشندش به خاری به جفا

                                                تا مرد میبرندش به عزت به سر دست