برگ سبز

l3ar6 — Sat, 02 Jan 2010 21:57:15 GMT

در زمين چه مي كاريم؟

كميل خجسته
1- ايگنياتسيو سيلونه در رمان «فونتامارا» شخصيتي دارد به نام براردو كه مي خواهد در مقابل فئودال ها ايستادگي كند. در چنين موقعي كه او در جامعه خودش اسمي شده است؛ افرادي دور او را مي گيرند و به او پيشنهاد مي دهند كه او سعي كند تا كار كند و با كارش مبارزه كند. اين گروه البته به اين پيشنهاد بسنده نكردند و با دون چيرو كوستانتسا - يكي از فئودال هاي خوش قلب رمان - صحبت مي كنند تا او هم يك تكه زمين به شخصيت اول اين رمان بدهند تا او هم كار كند و به اين نحو مبارزه كند. اين فئودال مهربان عاقبت زميني بالاي تپه به او داد تا آنجا زراعت كند. براردو با جديت به زراعت پرداخت؛ سرخوش از اينكه در زمين خودش مي كارد... اما با بارش اولين باران، سيل آب محصول زارعت او را به سمت ته دره و زمين هاي اربابي مي برد. يعني محصولات برادوي كه برايش تلاش كرده بود و انگار گامي در راه مبارزه اش بود، ريخته مي شود وسط محصول كوستانساي فئودال!
2- موسوي، بعد از انتخابات تحت تاثير جوي كه برايش ساختند وارد عرصه بدي شد. او فضاي شادي كشور را كه حاصل حضور حداكثري مردم بود، تبديل به عرصه پرگرد و غباري كرد كه چشمهاي بسياري را آزرد و كام هاي زيادي را تلخ كرد. فضا آنچنان پر از گرد و غبار شد كه موسوي نديد خود در كجا ايستاده است و مشغول كاشت محصولش شد.
كاشت اول: نظام متهم به خيانت در آرا مي شود. بعد از مدتي كه استدلال قوي و سندي محكم براي اين موضوع يافت نمي شود؛ موضوع عوض مي شد و مسئله مهندسي آرا و شعبده بازي و صحنه آرايي مطرح مي شود. از اين كاشت چيزي كه برداشت مي شود چيزي عايد نمي شود مگر مهمترين كالاي نظام مردم سالاري ديني و آن سوختن سرمايه اجتماعي است. نظام مورد تهمت واقع مي شود، بخشي از مردم پايتخت آن را مي پذيرند و بحران اعتماد به وجود مي آيد.
كاشت دوم: مردم به اردوكشي خياباني دعوت مي شوند. انگار نه انگار كه مملكت تازه از يك دوره رقابت سياسي مشروع سنگين و پرحجم خارج شده است. ايجاد تفرقه و فضاي بدبيني اولين حاصل اردوكشي هاي خياباني است. بعد از آن تازه مي رسيم به خسارات جاني و مالي و آبرويي كه از افراد رفته است و سوم محصول اين كاشت، سياست زدگي جامعه و افزايش التهابات سياسي است. كندشدن چرخ اقتصاد كشور ميوه شيريني است براي عده اي.
كاشت سوم: روز قدس، يادگار اما سفر كرده مان است. سردادن شعارهايي برخلاف فلسفه وجودي روز قدس موسوي را به خود نمي آورد. ملت هاي مظلومي نگران شدند وقتي از رسانه هاي خارجي اين شعارها را ديدند. از سوي ديگر در اين روز بود كه شعار «جمهوري ايراني» خودش را نشان داد. انديشه امام به صورت علني مورد تهاجم قرار گرفت. عده اي خوشحال شدند از اين ماجرا و حسابي از تو گفتند و تشويقت كردند.
كاشت چهارم: روز دانشجو است. دانشگاه ها محل رويارويي دو جريان دانشجويي است كه ناگهان «پرده افتاد ز راز». اهانت و اسائه ادب به تصوير امام، البته آخرين ميوه اين كاشت ها نبود. تا ديروز انديشه امام مورد حمله بود و امروز تصوير امام. ظاهر و باطن. خنديدند و البته خوشحال شدند عده اي.
كاشت پنجم: روز عاشورا بود. غبار فتنه دور موسوي را چنان گرفت، كه نديد چه مي كند. دشمن علنا در زمين او وارد شد و خواست مهمترين روز شيعه را كه فرصت اوست تبديل به تهديد كند. البته تجربه اين چند ماه نشان داده است كه موسوي سوت و كف را نخواهد ديد. فحاشي ها و بددهني ها به زنان و مردان مومن و عزادار را نخواهد ديد. «البته ادب مرد به ز دولت اوست»
موسوي خيلي چيزها را نديد و نخواهد ديد. چشمان او پر شده از غبار. او دارد مي كارد و عده اي برداشتشان را مي كنند.
3- «... مستضعفان اين مطمئن ترين پايگاه براي ارزش هاي برآمده از انقلاب اسلامي و آماده ترين قشر براي اصلاحگري و پايبندترين پشتوانه براي اصول و اصول گرايي صبورانه به گوشند كه آيا فرزندان مصدرنشين شان همچنان به جايگاه عزيز آنان اقرار مي كنند و بر وظايف تخطي ناپذيرشان در حمايت از منافع محرومين اصرار مي كنند.» متن اشاره شده، قسمتي از اولين بيانيه موسوي براي حضور در عرصه انتخابات دهم بود. ادبيات اين متن به مرور تغير كرد. بيانيه ارديبهشت ماه موسوي بهترين نماد اين تغيير است. به هر حال او گمان مي كرد كه بايد بيايد تا يار مستضعفان باشد؟!
4- آقاي موسوي، مستضعفان براي تو كف نمي زنند،از حرف هايت خوشحالي نمي كنند. محصولات تو به درد آن ها نمي خورد. آن ها را آزار مي دهد. نگرانشان مي كند و دلشان را خون. دور وبري هايت به تو - شايد -نخواهند گفت كه در تجمعات شعار مي دهند «موسوي بهانه است؛ ولايت فقيه نشانه است». البته آن ها را به مستضعفان چه؟ مستضعفان، روز عاشورا در حمايت از سالار خودشان و به تبعيت از اصحاب حسين (ع) در مقابل تفرقه افكنان و دشمنان نظام ولايي ايستادند. اين جماعت ياد گرفته اند كه صبور باشند هر چند كه آتش فتنه خودش دارد گريبان ها را مي گيرد. ببين ميوه هايت در دستان چه كساني است؟!

دجال،صاحبان پوستین های سبزند

l3ar6 — Fri, 01 Jan 2010 11:15:18 GMT

حضرت علی (ع ) به اصبغ ابن نباته فرموده اند که:

الا و ان اکثر اتباعه یومئذ ... اصحاب الطیالسه الخضر ...

بدانید که بیشتر پیروان او(دجال) ... صاحبان پوستین های سبزند (کمال الدین ص 313)

شهید آوینی :

« آخرین نبرد ما بمثابه سپاه عدالت نه با آمریکا

که با اسلام آمریکاییست»

از قدم های جنبش سبز اموی صدای پای دجال می آید....

ظهور نزدیک است...

l3ar6 — Thu, 31 Dec 2009 20:43:18 GMT

ای شیعیان بشارت باد بر شما!

ظهور یوسف زهرا(عج) بسیار نزدیک است ، مردانه بپاخیزیم ، خانه دل و روح و کوچه خیابان شهرمان را آب رو جارو کنیم ، میهمان بسیار عزیزی در حال آمدن است ، میهمانی که جهان بشریت قرنهاست در انتظار قدوم مبارک اوست.

مستضعفان بشارت! طی شد زمان حرمان دستان او پر از گل با صلح جاودانه

یا حسین علیه السلام

l3ar6 — Sat, 26 Dec 2009 15:34:18 GMT

دلم شکست

l3ar6 — Sat, 26 Dec 2009 14:59:18 GMT

تا کجا ما را با خود می برد ؛

مهدی جان اگر امید دیدن دولت یار نبود جز به ماندن در زمان رضایت نمی دادم،

چرا نمی آیی...

ناشنیدنی ها را هم شنیدم

دیگر چه؟!

لبیک یا مهدی(عج)

لبیک یا خامنه ای

لبیک یا حسین(ع)

l3ar6 — Thu, 05 Nov 2009 16:28:18 GMT

نامه

l3ar6 — Sat, 10 Oct 2009 13:07:18 GMT

اگرچه شمعی و از سوختن نپرهیزی

نبینمت که غریبانه اشک می ریزی!

هنوز غصه خود را به خنده پنهان کن!

بخند! اگرچه تو با خنده هم غم انگیزی

خزان کجا، تو کجا تک درخت من!باید

که برگ ریخته بر شاخه ها بیاویزی

درخت، فصل خزان هم درخت می ماند

تو « پیش فصل » بهاری نه اینکه پاییزی

تو را خدا به زمین هدیه داده،چون باران

که آسمان و زمین را به هم بیامیزی

خدا دلش نمی آمد که از و جان گیرد

وگرنه از دگران کم نداشتی چیزی

تا چند

l3ar6 — Thu, 27 Aug 2009 17:29:18 GMT

چقدر چله‌نشيني؟ ... چهل ...چهل ... تا چند؟

چقدر جمعه گذشت و نيامدي، سوگند

به دانه دانه تسبيح مادرم، موعود!

كه بي ‌تو هيچ نيامد به ديدنم لبخند

كه روزها همه مثل هم‌اند ـ سرد و سياه ـ

غروب‌ها و سحرهاش خسته‌ام كردند

كشانده‌اند مرا روزها به تنهايي

گمان كنم كه مرا منتظر نمي‌خواهند!

تو نيستي و جهانم پر از فراموشي‌ست

جهان عاشقي‌ام را غروب‌ها آكند...

تو نيستي كه قيامت كني به آن قامت

تو نيستي كه درختان به خويش مي‌بالند!

تو نيستي و... چقدر از زمان من باقي‌ست

چقدر بي‌تو بگويم غزل غزل، يك بند

به چشم‌هاي كسي احتياج دارد كه

زند به شاخة ادراك خاكي‌اش پيوند

به چشم‌هاي كسي كه شبيه يك منجي

زلال، آبي، روشن ـ شبيه تو ـ باشند

چقدر چله نشيني؟ چقدر ندبه و اشك؟

چقدر بي‌تو سرودن قصيده‌هاي بلند؟

غریبه

l3ar6 — Wed, 15 Jul 2009 21:02:18 GMT

یکی می گفت:

      وقتی لبخند می زنی

                          یعنی خسته ای

      وقتی سکوت می کنی

                     یعنی، حرف های زیادی برای نگفتن

      وقتی می روی

                     یعنی، جایی برای نماندن

           وقتی می آیی،

                راهی برای رفتن
ولی این روزها با آنکه خسته ای

               نمی خندی
و در تمامی سکوتت

           حرفی برای گفتن
با آنکه اینجایی

                     انگار که سالهاست رفته ای

شاعر علی اکبر صاحب نور

بی تو

l3ar6 — Sat, 11 Jul 2009 20:28:18 GMT

بی تو هر شب غمتو به خلوت خودم میبردم

خبری از تو نبودو لحظه هارو میشمردم

وقتی شب سحر می سد به بی قراری

خودمو به دست گریه می سپردم

گله و شکایتی از تو به لب نمی آوردم

تو به یاد من نبودی اما من واست میمردم

a friend in need

is friend indeed